วันเสาร์ที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2554

** ความงามของดอกไม้


เด็กหญิงน้อยคนหนึ่ง ถามชายชราที่ดูแลสวนดอกไม้ว่า

คุณลุงขา ทำไมดอกไม้ถึงมีหลายสี

ชายชราผู้ดูแลสวนดอกไม้ตอบว่า
แม่หนูน้อย คนเรายังมีสูงมีต่ำไม่เท่าเทียม นิ้วมือของคนเราก็ยาวไม่เท่ากัน ดอกไม้ก็
ไม่ต่างจากคนหรอกจ๊ะหนู

แล้วทำไมดอกไม้จึงสวยงาม คุณลุงตอบได้ไหมคะเด็กหญิงน้อยซักถามต่อ

ชายชราผู้ดูแลสวนดอกไม้ยิ้มนิดหนึ่งก่อนจะตอบว่า

..ที่งามนั้นมิใช่ดอกไม้หรอกแม่หนูน้อย ความงามมาจากความรู้สึกของหนู ในขณะที่หนูมองมันต่างหาก ความงามของดอกไม้จึงไม่ได้อยู่ที่ตัวดอกไม้ หากแต่อยู่ในตัวของหนูเองต่างหาก ถ้าหากคนเราพูดภาษากับสัตว์อื่นๆได้ สัตว์ต่างๆ คงจะบอกกับเราว่า ความงามของดอกไม้ที่มองเห็นนี่ ไม่เห็นจะงามตรงไหนเลย มนุษย์นี้ช่างโง่เขลาจริง ดอกไม้ก็เป็นเพียงแค่พืชต้นหนึ่งเท่านั้น

แง่คิดจากนิทานเรื่องนี้ คนเรานั้นมีความแตกต่างกันทั้งพันธุกรรมที่ติดตัวมาแต่กำเนิดและสภาพแวดล้อมที่เจริญเติบโตมา ดังนั้นการที่คนอื่นคิดหรือทำอะไรไม่เหมือนกันกับเรานั้น ไม่ใช่ความผิดของเขาหรือของเรา เพียงแต่ว่าคิดต่างกัน จึงทำให้ทำอะไรต่างกัน ในความเป็นจริงแล้วเราไม่สามารถกำจัดความแตกต่างของคนออกไปได้ ตรงกันข้าม คนเราต้องทำงานร่วมกัน อยู่ร่วมกันภายใต้ความแตกต่างนั้น ความงามของดอกไม้เป็นเพียงสิ่งสมมติ ความงามภายในจิตใจของคนเราต่างหากจึงจะเป็นของแท้ ที่ตัดสินความงองามของดอกไม้ เพราะว่าถ้าหากจิตใจภายในของเราหมองมัว หม่นหมองเสียแล้ว ต่อให้มีดอกไม้ที่สวยงามที่สุดในโลกอยู่ตรงหน้า ก็ยังมองไม่เห็นความงดงามของดอกไม้ได้อยู่ดี

จิตใจงามเป็นสวนแห่งมวลพฤกษ์
ความคิดนึกงามเป็นเช่นรากขวัญ
วจีงามเป็นดอกไม้ในสีสัน
กระทำดีคือผลพันธ์อันอุดม

ดังนั้น คิดดี พูดดี และทำดีกันเถอะนะครับ

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น